αἶψα δὲ ποιήσασα γένος πολιοῦ ἀδάμαντοςτεῦξε μέγα δρέπανον καὶ ἐπέφραδε παισὶ φίλοισιν·εἶπε δὲ θαρσύνουσα, φίλον τετιημένη ἦτορ·παῖδες ἐμοὶ καὶ πατρὸς ἀτασθάλου, αἴ κʼ ἐθέλητεπείθεσθαι, πατρός κε κακὴν τισαίμεθα λώβηνὑμετέρου· πρότερος γὰρ ἀεικέα μήσατο ἔργα.ὣς φάτο· τοὺς δʼ ἄρα πάντας ἕλεν δέος, οὐδέ τις αὐτῶνφθέγξατο. θαρσήσας δὲ μέγας Κρόνος ἀγκυλομήτηςἂψ αὖτις μύθοισι προσηύδα μητέρα κεδνήν·μῆτερ, ἐγώ κεν τοῦτό γʼ ὑποσχόμενος τελέσαιμιἔργον, ἐπεὶ πατρός γε δυσωνύμου οὐκ ἀλεγίζωἡμετέρου· πρότερος γὰρ ἀεικέα μήσατο ἔργα.ὣς φάτο· γήθησεν δὲ μέγα φρεσὶ Γαῖα πελώρη· εἷσε δέ μιν κρύψασα λόχῳ· ἐνέθηκε δὲ χερσὶνἅρπην καρχαρόδοντα· δόλον δʼ ὑπεθήκατο πάντα. ἦλθε δὲ νύκτʼ ἐπάγων μέγας Οὐρανός, ἀμφὶ δὲ Γαίῃἱμείρων φιλότητος ἐπέσχετο καί ῥʼ ἐτανύσθηπάντη· ὃ δʼ ἐκ λοχέοιο πάις ὠρέξατο χειρὶσκαιῇ, δεξιτερῇ δὲ πελώριον ἔλλαβεν ἅρπηνμακρὴν καρχαρόδοντα, φίλου δʼ ἀπὸ μήδεα πατρὸς