ἔχοντες· ὡς δὲ τοὺς λύχνους ἀποσβέσαςἡμῖν παρήγγειλεν καθεύδειν τοῦ θεοῦὁ πρόπολος, εἰπών, ἤν τις αἴσθηται ψόφουσιγᾶν, ἅπαντες κοσμίως κατεκείμεθα.κἀγὼ καθεύδειν οὐκ ἐδυνάμην, ἀλλά μεἀθάρης χύτρα τις ἐξέπληττε κειμένηὀλίγον ἄπωθεν τῆς κεφαλῆς του γρᾳδίου,ἐφʼ ἣν ἐπεθύμουν δαιμονίως ἐφερπύσαι.ἔπειτʼ ἀναβλέψας ὁρῶ τὸν ἱερέατοὺς φθοῖς ἀφαρπάζοντα καὶ τὰς ἰσχάδαςἀπὸ τῆς τραπέζης τῆς ἱερᾶς· μετὰ τοῦτο δὲπεριῆλθε τοὺς βωμοὺς ἅπαντας ἐν κύκλῳ,εἴ που πόπανον εἴη τι καταλελειμμένον·ἔπειτα ταῦθʼ ἥγιζεν ἐς σάκταν τινά.κἀγὼ νομίσας πολλὴν ὁσίαν τοῦ πράγματοςἐπὶ τὴν χύτραν τῆς ἀθάρης ἀνίσταμαι.Γυνήταλάντατʼ ἀνδρῶν οὐκ ἐδεδοίκεις τὸν θεόν;Καρίωννὴ τοὺς θεοὺς ἔγωγε μὴ φθάσειέ μεἐπὶ τὴν χύτραν ἐλθὼν ἔχων τὰ στέμματα·ὁ γὰρ ἱερεὺς αὐτοῦ με προὐδιδάξατο.