φαίνει γὰρ ἥκειν ἄγγελος χρηστοῦ τινος.Καρίωνὁ δεσπότης πέπραγεν εὐτυχέστατα,μᾶλλον δʼ ὁ Πλοῦτος αὐτός· ἀντὶ γὰρ τυφλοῦἐξωμμάτωται καὶ λελάμπρυνται κόρας,Ἀσκληπιοῦ παιῶνος εὐμενοῦς τυχών.Χορόςλέγεις μοι χαράν, λέγεις μοι βοάν.Καρίωνπάρεστι χαίρειν, ἤν τε βούλησθʼ ἤν τε μή.Χορόςἀναβοάσομαι τὸν εὔπαιδα καὶμέγα βροτοῖσι φέγγος Ἀσκληπιόν.Γυνήτίς ἡ βοή ποτʼ ἐστίν; ἆρʼ ἀγγέλλεταιχρηστόν τι; τοῦτο γὰρ ποθοῦσʼ ἐγὼ πάλαιἔνδον κάθημαι περιμένουσα τουτονί.Καρίωνταχέως ταχέως φέρʼ οἶνον ὦ δέσποινʼ, ἵνακαὐτὴ πίῃς· φιλεῖς δὲ δρῶσʼ αὐτὸ σφόδρα·ὡς ἀγαθὰ συλλήβδην ἅπαντά σοι φέρω.Γυνήκαὶ ποῦ στιν;Καρίωνἐν τοῖς λεγομένοις εἴσει τάχα.Γυνήπέραινε τοίνυν ὅ τι λέγεις ἀνύσας ποτέ.Καρίωνἄκουε τοίνυν, ὡς ἐγὼ τὰ πράγματαἐκ τῶν ποδῶν ἐς τὴν κεφαλήν σοι πάντʼ ἐρῶ.