καὶ θοἰμάτιον· ὅτε δὴ δʼ ἐκεῖνο ψηλαφῶνοὐκ ἐδυνάμην εὑρεῖν, ὁ δʼ ἤδη τὴν θύρανἐπεῖχε κρούων ὁ κοπρεαῖος, λαμβάνωτουτὶ τὸ τῆς γυναικὸς ἡμιδιπλοίδιον,καὶ τὰς ἐκείνης Περσικὰς ὑφέλκομαι.ἀλλʼ ἐν καθαρῷ ποῦ, ποῦ τις ἂν χέσας τύχοι;ἢ πανταχοῦ τοι νυκτός ἐστιν ἐν καλῷ;οὐ γάρ με νῦν χέζοντά γʼ οὐδεὶς ὄψεται.οἴμοι κακοδαίμων, ὅτι γέρων ὢν ἠγόμηνγυναῖχʼ· ὅσας εἴμʼ ἄξιος πληγὰς λαβεῖν.οὐ γάρ ποθʼ ὑγιὲς οὐδὲν ἐξελήλυθενδράσουσʼ. ὅμως δʼ οὖν ἐστιν ἀποπατητέον.Ἀνήρτίς ἔστιν; οὐ δήπου Βλέπυρος ὁ γειτνιῶν;Βλέπυροςνὴ τὸν Δίʼ αὐτὸς δῆτʼ ἐκεῖνος.Ἀνήρεἰπέ μοι,τί τοῦτό σοι τὸ πυρρόν ἐστιν; οὔτι πουΚινησίας σου κατατετίληκέν ποθεν;Βλέπυροςοὔκ, ἀλλὰ τῆς γυναικὸς ἐξελήλυθατὸ κροκωτίδιον ἀμπισχόμενος οὑνδύεται.Ἀνήρτὸ δʼ ἱμάτιόν σου ποῦ ʼστιν;