ἐπὶ τὸ δεῖπνον ἔρχομαι. Θεραπαίνανὴ τὴν Ἀφροδίτην πολύ γʼ ἁπάντων ὕστατος.ὅμως δʼ ἐκέλευε συλλαβοῦσάν μʼ ἡ γυνὴἄγειν σε καὶ τασδὶ μετὰ σοῦ τὰς μείρακας.οἶνος δὲ Χῖός ἐστι περιλελειμμένοςκαὶ τἄλλʼ ἀγαθά. πρὸς ταῦτα μὴ βραδύνετε,καὶ τῶν θεατῶν εἴ τις εὔνους τυγχάνει,καὶ τῶν κριτῶν εἰ μή τις ἑτέρωσε βλέπει,ἴτω μεθʼ ἡμῶν· πάντα γὰρ παρέξομεν.Βλέπυροςοὔκουν ἅπασι δῆτα γενναίως ἐρεῖςκαὶ μὴ παραλείψεις μηδένʼ, ἀλλʼ ἐλευθέρωςκαλεῖς γέροντα μειράκιον παιδίσκον; ὡςτὸ δεῖπνον αὐτοῖς ἐστʼ ἐπεσκευασμένονἁπαξάπασιν, ἢν ἀπίωσιν οἴκαδε.ἐγὼ δὲ πρὸς τὸ δεῖπνον ἤδη ʼπείξομαι·ἔχω δέ τοι καὶ δᾷδα ταυτηνὶ καλῶς.Χορὸςτί δῆτα διατρίβεις ἔχων, ἀλλʼ οὐκ ἄγειςτασδὶ λαβών; ἐν ὅσῳ δὲ καταβαίνεις, ἐγὼἐπᾴσομαι μέλος τι μελλοδειπνικόν.σμικρὸν δʼ ὑποθέσθαι τοῖς κριταῖσι βούλομαι.