μὰ τὸν Ἀπόλλω οὐ μή σʼ ἐγὼπεριόψομἀπελθόντʼ, ἐπεί τοι καὶ κρέαἀνέβραττεν ὀρνίθεια, καὶ τραγήματαἔφρυγε, κᾦνον ἀνεκεράννυ γλυκύτατον.ἀλλʼ εἴσιθʼ ἅμʼ ἐμοί.Ξανθίαςπάνυ καλῶς.Θεράπαιναληρεῖς ἔχωνοὐ γάρ σʼ ἀφήσω. καὶ γὰρ αὐλητρίς γέ σοιἥδʼ ἔνδον ἔσθʼ ὡραιοτάτη κὠρχηστρίδεςἕτεραι δύʼ ἢ τρεῖς.Ξανθίαςπῶς λέγεις; ὀρχηστρίδες;Θεράπαιναἡβυλλιῶσαι κἄρτι παρατετιλμέναι.ἀλλʼ εἴσιθʼ, ὡς ὁ μάγειρος ἤδη τὰ τεμάχηἔμελλʼ ἀφαιρεῖν χἠ τράπεζʼ εἰσῄρετο.Ξανθίαςἴθι νυν φράσον πρώτιστα ταῖς ὀρχηστρίσινταῖς ἔνδον οὔσαις αὐτὸς ὅτι εἰσέρχομαι.ὁ παῖς ἀκολούθει δεῦρο τὰ σκεύη φέρων.Διόνυσοςἐπίσχες οὗτος. οὔ τί που σπουδὴν ποιεῖ,ὁτιή σε παίζων Ἡρακλέα ʼνεσκεύασα;οὐ μὴ φλυαρήσεις ἔχων ὦ Ξανθία,