πρός γε μέντοι τὴν θύρανπροαγορεύω μὴ βαδίζειντὴν ἐμήν, ἀλλʼεὐλαβεῖσθαι τὴν κύνα.

Ἀθηναῖος Α.ἄνοιγε τὴν θύραν· παραχωρεῖν οὐ θέλεις;ὑμεῖς τί κάθησθε; μῶν ἐγὼ τῇ λαμπάδιὑμᾶς κατακαύσω; φορτικὸν τὸ χωρίον.οὐκ ἂν ποιήσαιμʼ. εἰ δὲ πάνυ δεῖ τοῦτο δρᾶν,ὑμῖν χαρίσασθαι, προσταλαιπωρήσομεν.Ἀθηναῖος Βχἠμεῖς γε μετὰ σοῦ ξυνταλαιπωρήσομεν.Ἀθηναῖος Α.οὐκ ἄπιτε; κωκύσεσθε τὰς τρίχας μακρά.οὐκ ἄπιθʼ, ὅπως ἂν οἱ Λάκωνες ἔνδοθενκαθʼ ἡσυχίαν ἀπίωσιν εὐωχημένοι;Ἀθηναῖος Β.οὔπω τοιοῦτον συμπόσιον ὄπωπʼ ἐγώ.ἦ καὶ χαρίεντες ἦσαν οἱ Λακωνικοί·ἡμεῖς δʼ ἐν οἴνῳ συμπόται σοφώτατοι.Ἀθηναῖος Α.ὀρθῶς γʼ, ὁτιὴ νήφοντες οὐχ ὑγιαίνομεν·ἢν τοὺς Ἀθηναίους ἐγὼ πείσω λέγων,μεθύοντες ἀεὶ πανταχοῖ πρεσβεύσομεν.νῦν μὲν γὰρ ὅταν ἔλθωμεν ἐς Λακεδαίμονα