οἴμʼ ὡς ἐλεήμων εἴμʼ ἀεὶ τῶν χρυσίδων.

Ἑρμῆςὑμέτερον ἐντεῦθεν ἔργον ὦνδρες. ἀλλὰ ταῖς ἄμαιςεἰσιόντες ὡς τάχιστα τοὺς λίθους ἀφέλκετε.Χορόςταῦτα δράσομεν· σὺ δʼ ἡμῖν ὦ θεῶν σοφώτατεἅττα χρὴ ποιεῖν ἐφεστὼς φράζε δημιουργικῶς·τἄλλα δʼ εὑρήσεις ὑπουργεῖν ὄντας ἡμᾶς οὐ κακούς.

Τρυγαῖοςἄγε δὴ σὺ ταχέως ὕπεχε τὴν φιάλην, ὅπωςἔργῳ ʼφιαλοῦμεν εὐξάμενοι τοῖσιν θεοῖς.Ἑρμῆςσπονδὴ σπονδή·εὐφημεῖτε εὐφημεῖτε.Τρυγαῖοςσπένδοντες εὐχόμεσθα τὴν νῦν ἡμέρανἝλλησιν ἄρξαι πᾶσι πολλῶν κἀγαθῶν,χὤστις προθύμως ξυλλάβοι τῶν σχοινίων,τοῦτον τὸν ἄνδρα μὴ λαβεῖν ποτʼ ἀσπίδα.Χορόςμὰ Δίʼ ἀλλʼ ἐν εἰρήνῃ διαγαγεῖν τὸν βίον,ἔχονθʼ ἑταίραν καὶ σκαλεύοντʼ ἄνθρακας.Τρυγαῖοςὅστις δὲ πόλεμον μᾶλλον εἶναι βούλεταιΧορόςμηδέποτε παύσασθʼ αὐτὸν ὦ Διόνυσʼ ἄναξἐκ τῶν ὀλεκράνων ἀκίδας ἐξαιρούμενον.Τρυγαῖοςκεἴ τις ἐπιθυμῶν ταξιαρχεῖν σοὶ φθονεῖ