ἀλλʼ εἰσάγων σε βούλομαι πρῶτον ἑστιᾶσαι.

Πασίαςεἶτʼ ἄνδρα τῶν αὑτοῦ τι χρὴ προϊέναι;οὐδέποτέ γʼ, ἀλλὰ κρεῖττον εὐθὺς ἦν τότεἀπερυθριᾶσαι μᾶλλον ἢ σχεῖν πράγματα,ὅτε τῶν ἐμαυτοῦ γʼ ἕνεκα νυνὶ χρημάτωνἕλκω σε κλητεύσοντα, καὶ γενήσομαιἐχθρὸς ἔτι πρὸς τούτοισιν ἀνδρὶ δημότῃ.ἀτὰρ οὐδέποτέ γε τὴν πατρίδα καταισχυνῶζῶν, ἀλλὰ καλοῦμαι Στρεψιάδην —Στρεψιάδηςτίς οὑτοσί;Πασίαςἐς τὴν ἕνην τε καὶ νέαν.Στρεψιάδηςμαρτύρομαι,ὅτι ἐς δύʼ εἶπεν ἡμέρας. τοῦ χρήματος;Πασίαςτῶν δώδεκα μνῶν, ἃς ἔλαβες ὠνούμενοςτὸν ψαρὸν ἵππον.Στρεψιάδηςἵππον; οὐκ ἀκούετε;ὃν πάντες ὑμεῖς ἴστε μισοῦνθʼ ἱππικήν.Πασίαςκαὶ νὴ Δίʼ ἀποδώσειν γʼ ἐπώμνυς τοὺς θεούς.Στρεψιάδηςμὰ τὸν Δίʼ οὐ γάρ πω τότʼ ἐξηπίστατοΦειδιππίδης μοι τὸν ἀκατάβλητον λόγον.