ὦ δαιμόνιε τὸ μέν τι νυνὶ μὴ λάβῃς,τὸ δʼ ἀναβαλοῦ μοι, τὸ δʼ ἄφες, οὔ φασίν ποτεοὕτως ἀπολήψεσθʼ, ἀλλὰ λοιδοροῦσί μεὡς ἄδικός εἰμι, καὶ δικάσεσθαί φασί μοι.νῦν οὖν δικαζέσθων· ὀλίγον γάρ μοι μέλει,εἴπερ μεμάθηκεν εὖ λέγειν Φειδιππίδης.τάχα δʼ εἴσομαι κόψας τὸ φροντιστήριον.παῖ, ἠμί, παῖ παῖ.ΣωκράτηςΣτρεψιάδην ἀσπάζομαι.Στρεψιάδηςκἄγωγέ σʼ· ἀλλὰ τουτονὶ πρῶτον λαβέ·χρὴ γὰρ ἐπιθαυμάζειν τι τὸν διδάσκαλον.καί μοι τὸν υἱὸν εἰ μεμάθηκε τὸν λόγονἐκεῖνον εἴφʼ ὃν ἀρτίως εἰσήγαγες.Σωκράτηςμεμάθηκεν.Στρεψιάδηςεὖ γʼ ὦ παμβασίλειʼ Ἀπαιόλη.Σωκράτηςὥστʼ ἀποφύγοις ἂν ἥντινʼ ἂν βούλῃ δίκην.Στρεψιάδηςκεἰ μάρτυρες παρῆσαν, ὅτʼ ἐδανειζόμην;Σωκράτηςπολλῷ γε μᾶλλον, κἂν παρῶσι χίλιοι.

Στρεψιάδηςβοάσομαί τἄρα τὰν ὑπέρτονονβοάν. ἰὼ κλάετʼ ὦ ʼβολοστάται