ὕσομεν πρώτοισιν ὑμῖν, τοῖσι δʼ ἄλλοις ὕστερον.εἶτα τὸν καρπὸν τεκούσας ἀμπέλους φυλάξομεν,ὥστε μήτʼ αὐχμὸν πιέζειν μήτʼ ἄγαν ἐπομβρίαν.ἢν δʼ ἀτιμάσῃ τις ἡμᾶς θνητὸς ὢν οὔσας θεάς,προσεχέτω τὸν νοῦν, πρὸς ἡμῶν οἷα πείσεται κακά,λαμβάνων οὔτʼ οἶνον οὔτʼ ἄλλʼ οὐδὲν ἐκ τοῦ χωρίου.ἡνίκʼ ἂν γὰρ αἵ τʼ ἐλαῖαι βλαστάνωσʼ αἵ τʼ ἄμπελοι,ἀποκεκόψονται· τοιαύταις σφενδόναις παιήσομεν.ἢν δὲ πλινθεύοντʼ ἴδωμεν, ὕσομεν καὶ τοῦ τέγουςτὸν κέραμον αὐτοῦ χαλάζαις στρογγύλαις συντρίψομεν.κἂν γαμῇ ποτʼ αὐτὸς ἢ τῶν ξυγγενῶν ἢ τῶν φίλων,ὕσομεν τὴν νύκτα πᾶσαν· ὥστʼ ἴσως βουλήσεταικἂν ἐν Αἰγύπτῳ τυχεῖν ὢν μᾶλλον ἢ κρῖναι κακῶς.

Στρεψιάδηςπέμπτη, τετράς, τρίτη, μετὰ ταύτην δευτέρα,εἶθʼ ἣν ἐγὼ μάλιστα πασῶν ἡμερῶνδέδοικα καὶ πέφρικα καὶ βδελύττομαι,εὐθὺς μετὰ ταύτην ἔσθʼ ἕνη τε καὶ νέα.πᾶς γάρ τις ὀμνὺς οἷς ὀφείλων τυγχάνω,θείς μοι πρυτανεῖʼ ἀπολεῖν μέ φησι κἀξολεῖν,κἀμοῦ μέτριά τε καὶ δίκαιʼ αἰτουμένου,