εἰπέ μοι, τί τοῦτʼ ἀπειλεῖ τοὔπος ἄνδρες δημόταιτοῖς Ἀχαρνικοῖσιν ἡμῖν; μῶν ἔχει του παιδίοντῶν παρόντων ἔνδον εἵρξας; ἢ ʼπὶ τῷ θρασύνεται;Δικαιόπολιςβάλλετʼ εἰ βούλεσθʼ. ἐγὼ γὰρ τουτονὶ διαφθερῶ.εἴσομαι δʼ ὑμῶν τάχʼ ὅστις ἀνθράκων τι κήδεται.Χορόςὡς ἀπωλόμεσθʼ. ὁ λάρκος δημότης ὅδʼ ἔστʼ ἐμός.ἀλλὰ μὴ δράσῃς ὃ μέλλεις· μηδαμῶς ὦ μηδαμῶς.
Δικαιόπολιςὡς ἀποκτενῶ, κέκραχθʼ· ἐγὼ γὰρ οὐκ ἀκούσομαι.Χορόςἀπολεῖς ἄρʼ ὁμήλικα τόνδε φιλανθρακέα;Δικαιόπολιςοὐδʼ ἐμοῦ λέγοντος ὑμεῖς ἀρτίως ἠκούσατε.Χορόςἀλλὰ γὰρ νῦν λέγʼ, εἴ σοι δοκεῖ, τόν τε Λακεδαιμόνιον† αὐτὸν ὅτι τῷ † τρόπῳ σοὐστὶ φίλος·ὡς τόδε τὸ λαρκίδιον οὐ προδώσω ποτέ.Δικαιόπολιςτοὺς λίθους νύν μοι χαμᾶζε πρῶτον ἐξεράσατε.Χορόςοὑτοιί σοι χαμαί, καὶ σὺ κατάθου πάλιν τὸ ξίφος.Δικαιόπολιςἀλλʼ ὅπως μὴ νʼ τοῖς τρίβωσιν ἐγκάθηνταί που λίθοι.Χορόςἐκσέσεισται χαμᾶζʼ· οὐχ ὁρᾷς σειόμενον;ἀλλὰ μή μοι πρόφασιν, ἀλλὰ κατάθου τὸ βέλος.ὡς ὅδε γε σειστὸς ἅμα τῇ στροφῇ γίγνεται.