τοῦτον μετὰ Σιτάλκους ἔπινον τὸν χρόνον·καὶ δῆτα φιλαθήναιος ἦν ὑπερφυῶς,ὑμῶν τʼ ἐραστὴς ἦν ἀληθὴς ὥστε καὶἐν τοῖσι τοίχοις ἔγραφʼ, Ἀθηναῖοι καλοί.ὁ δʼ υἱός, ὃν Ἀθηναῖον ἐπεποιήμεθα,ἤρα φαγεῖν ἀλλᾶντας ἐξ Ἀπατουρίων,καὶ τὸν πατέρʼ ἠντεβόλει βοηθεῖν τῇ πάτρᾳ·ὁ δʼ ὤμοσε σπένδων βοηθήσειν ἔχωνστρατιὰν τοσαύτην ὥστʼ Ἀθηναίους ἐρεῖν,ὅσον τὸ χρῆμα παρνόπων προσέρχεται.Δικαιόπολιςκάκιστʼ ἀπολοίμην, εἴ τι τούτων πείθομαιὧν εἶπας ἐνταυθοῖ σὺ πλὴν τῶν παρνόπων.Θέωροςκαὶ νῦν ὅπερ μαχιμώτατον Θρᾳκῶν ἔθνοςἔπεμψεν ὑμῖν.Δικαιόπολιςτοῦτο μέν γʼ ἤδη σαφές.Κῆρυξοἱ Θρᾷκες ἴτε δεῦρʼ, οὓς Θέωρος ἤγαγεν.Δικαιόπολιςτουτὶ τί ἐστι τὸ κακόν;ΘέωροςὈδομάντων στρατός.Δικαιόπολιςποίων Ὀδομάντων; εἰπέ μοι τουτὶ τί ἦν;τίς τῶν Ὀδομάντων τὸ πέος ἀποτεθρίακεν;