]κιο[ ]πειτα[ ]ἐπεσσύθ[ην ]γ[]λ[ ]ω[[πᾶσιν θεοῖς καὶ πᾶσι]ν ἀγγέλλω [β]ροτο[ῖς[καὶ δῶρʼ ὑπις]χνοῦμαι τελεῖ[ν[ ἀ]πόπροθεν·ον[ δύς]λοφον φρενὶτα[ βο]ῦς ἀμολγάδας[μός]χους [τε καὶ νέων νόμευμ]α πορτίδων[ἅπα]ντα φρ[οῦδα καὶ μάτη]ν ἰχνοσκοπῶ[λαθ]ραῖʼ ἰόν[τα τῆλε βου]στάθμου κάπης[ἀφα]νῶς τέχνα[ισιν· ὡς ἐ]γὼ οὐκ ἂν ᾠόμην[οὔτʼ ἂ]ν θεῶν τιν[ʼ οὔτʼ ἐφημ]έρων βροτῶν[δρᾶς]αι τόδʼ ἔργ[ον ὧδερσθβ; πρὸς τόλμαν πεσεῖν.[ταῦτ]ʼ οὖν ἐπείπερ [ἔμα]θον ἐκπλαγεὶς ὄκνῳ[στείχ]ῶ, ματεύω, παντελὲς κήρυγμʼ ἔχων[θεοῖ]ς βροτοῖς τε μηδένʼ ἀγνοεῖν τάδε.[ἀκολο]υθίᾳ γὰρ ἐμμανὴς κυνηγετῶ·