ὠνείδισʼ εἰς σὲ κἀμὲ καὶ τὸ πᾶν γένος;ἀλλʼ οὐ γὰρ ἔστι τἀμφανῆ κρύπτειν, σύ νινπρὸς θεῶν πατρῴων, Οἰδίπους, πεισθεὶς ἐμοὶκρύψον, θελήσας ἄστυ καὶ δόμους μολεῖντοὺς σοὺς πατρῴους, τήνδε τὴν πόλιν φίλωςεἰπών· ἐπαξία γάρ· ἡ δʼ οἴκοι πλέονδίκῃ σέβοιτʼ ἄν, οὖσα σὴ πάλαι τροφός.Οἰδίπουςὦ πάντα τολμῶν κἀπὸ παντὸς ἂν φέρωνλόγου δικαίου μηχάνημα ποικίλον,τί ταῦτα πειρᾷ κἀμὲ δεύτερον θέλειςἑλεῖν ἐν οἷς μάλιστʼ ἂν ἀλγοίην ἁλούς;πρόσθεν τε γάρ με τοῖσιν οἰκείοις κακοῖςνοσοῦνθʼ, ὅτʼ ἦν μοι τέρψις ἐκπεσεῖν χθονός,οὐκ ἤθελες θέλοντι προσθέσθαι χάριν·ἀλλʼ ἡνίκʼ ἤδη μεστὸς ἦ θυμούμενοςκαὶ τοὐν δόμοισιν ἦν διαιτᾶσθαι γλυκύ,τότʼ ἐξεώθεις κἀξέβαλλες, οὐδέ σοιτὸ συγγενὲς τοῦτʼ οὐδαμῶς τότʼ ἦν φίλον·νῦν τʼ αὖθις ἡνίκʼ εἰσορᾷς πόλιν τέ μοιξυνοῦσαν εὔνουν τήνδε καὶ γένος τὸ πᾶν,