ἐν ταῖσδʼ ἀκούων μᾶλλον ἐξεπίσταμαι.σκευή τε γάρ σε καὶ τὸ δύστηνον κάραδηλοῦτον ἡμῖν ὄνθʼ ὃς εἶ, καί σʼ οἰκτίσαςθέλω ʼπερέσθαι, δύσμορʼ Οἰδίπους, τίναπόλεως ἐπέστης προστροπὴν ἐμοῦ τʼ ἔχων,αὐτός τε χἠ σὴ δύσμορος παραστάτις.δίδασκε· δεινὴν γάρ τινʼ ἂν πρᾶξιν τύχοιςλέξας ὁποίας ἐξαφισταίμην ἐγώ,ὃς οἶδα καὐτὸς ὡς ἐπαιδεύθην ξένος,ὥσπερ σύ, χὢς εἷς πλεῖστʼ ἀνὴρ ἐπὶ ξένηςἤθλησα κινδυνεύματʼ ἐν τὠμῷ κάρᾳ·ὥστε ξένον γʼ ἂν οὐδένʼ ὄνθʼ, ὥσπερ σὺ νῦν,ὑπεκτραποίμην μὴ οὐ συνεκσῴζειν· ἐπεὶἔξοιδʼ ἀνὴρ ὢν χὤτι τῆς εἰς αὔριονοὐδὲν πλέον μοι σοῦ μέτεστιν ἡμέρας.ΟἰδίπουςΘησεῦ, τὸ σὸν γενναῖον ἐν σμικρῷ λόγῳπαρῆκεν, ὥστε βραχέα μοι δεῖσθαι φράσαι.σὺ γάρ μʼ ὅς εἰμι κἀφʼ ὅτου πατρὸς γεγὼςκαὶ γῆς ὁποίας ἦλθον, εἰρηκὼς κυρεῖς·ὥστʼ ἐστί μοι τὸ λοιπὸν οὐδὲν ἄλλο πλὴν