ὥς σφας καλοῦμεν Εὐμενίδας, ἐξ εὐμενῶνστέρνων δέχεσθαι τὸν ἱκέτην σωτήριον,αἰτοῦ σύ τʼ αὐτὸς κεἴ τις ἄλλος ἀντὶ σοῦ,ἄπυστα φωνῶν μηδὲ μηκύνων βοήν·ἔπειτʼ ἀφέρπειν ἄστροφος. καὶ ταῦτά σοιδράσαντι θαρσῶν ἂν παρασταίην ἐγώ·ἄλλως δὲ δειμαίνοιμʼ ἄν, ὦ ξένʼ, ἀμφὶ σοι.Οἰδίπουςὦ παῖδε, κλύετον τῶνδε προσχώρων ξένων;Ἀντιγόνηἠκούσαμέν τε χὤ τι δεῖ πρόστασσε δρᾶν.Οἰδίπουςἐμοὶ μὲν οὐχ ὁδωτά· λείπομαι γὰρ ἐντῷ μὴ δύνασθαι μήδʼ ὁρᾶν, δυοῖν κακοῖν·σφῷν δʼ ἁτέρα μολοῦσα πραξάτω τάδε.ἀρκεῖν γὰρ οἶμαι κἀντὶ μυρίων μίανψυχὴν τάδʼ ἐκτίνουσαν, ἢν εὔνους παρῇ.ἀλλʼ ἐν τάχει τι πράσσετον· μόνον δέ μεμὴ λείπετʼ· οὐ γὰρ ἂν σθένοι τοὐμὸν δέμαςἔρημον ἕρπειν οὐδʼ ὑφηγητοῦ δίχα.Ἰσμήνηἀλλʼ εἶμʼ ἐγὼ τελοῦσα· τὸν τόπον δʼ ἵναχρῆσταί μʼ ἐφευρεῖν, τοῦτο βούλομαι μαθεῖν.Χορόςτοὐκεῖθεν ἄλσους, ὦ ξένη, τοῦδʼ· ἢν δέ του