μείνειεν οὔτʼ ἂν οὑξεληλυθὼς πάλινἔλθοι ποτʼ αὖθις· οἵ γε τὸν φύσαντʼ ἐμὲοὕτως ἀτίμως πατρίδος ἐξωθούμενονοὐκ ἔσχον οὐδʼ ἤμυναν, ἀλλʼ ἀνάστατοςαὐτοῖς ἐπέμφθην κἀξεκηρύχθην φυγάς.εἴποις ἂν ὡς θέλοντι τοῦτʼ ἐμοὶ τότεπόλις τὸ δῶρον εἰκότως κατῄνεσεν.οὐ δῆτʼ, ἐπεί τοι τὴν μὲν αὐτίχʼ ἡμέραν,ὁπηνίκʼ ἔζει θυμός, ἥδιστον δέ μοιτὸ κατθανεῖν ἦν καὶ τὸ λευσθῆναι πέτροις,οὐδεὶς ἔρωτʼ ἐς τόνδʼ ἐφαίνετʼ ὠφελῶν·χρόνῳ δʼ, ὅτʼ ἤδη πᾶς ὁ μόχθος ἦν πέπων,κἀμάνθανον τὸν θυμὸν ἐκδραμόντα μοιμείζω κολαστὴν τῶν πρὶν ἡμαρτημένων,τὸ τηνίκʼ ἤδη τοῦτο μὲν πόλις βίᾳἤλαυνέ μʼ ἐκ γῆς χρόνιον, οἱ δʼ ἐπωφελεῖν,οἱ τοῦ πατρός, τῷ πατρὶ δυνάμενοι, τὸ δρᾶνοὐκ ἠθέλησαν, ἀλλʼ ἔπους σμικροῦ χάρινφυγάς σφιν ἔξω πτωχὸς ἠλώμην ἀεί.ἐκ ταῖνδε δʼ, οὔσαιν παρθένοιν, ὅσον φύσις