κἀπεὶ προσῆλθεν, εἶπεν· ὦ φίλον κάρα,δός μοι χερὸς σῆς πίστιν ὁρκίαν τέκνοις,ὑμεῖς τε, παῖδες, τῷδε· καὶ καταίνεσονμήποτε προδώσειν τάσδʼ ἑκών, τελεῖν δʼ ὅσʼ ἂνμέλλῃς φρονῶν εὖ ξυμφέροντʼ αὐτοῖς ἀεί.ὁ δʼ, ὡς ἀνὴρ γενναῖος, οὐκ οἴκτου μέτακατῄνεσεν τάδʼ ὅρκιος δράσειν ξένῳ.ὅπως δὲ ταῦτʼ ἔδρασεν, εὐθὺς Οἰδίπουςψαύσας ἀμαυραῖς χερσὶν ὧν παίδων λέγει·ὦ παῖδε, τλάσας χρὴ τὸ γενναῖον φρενὶχωρεῖν τόπων ἐκ τῶνδε, μηδʼ ἃ μὴ θέμιςλεύσσειν δικαιοῦν μηδὲ φωνούντων κλύειν,ἀλλʼ ἕρπεθʼ ὡς τάχιστα· πλὴν ὁ κύριοςΘησεὺς παρέστω μανθάνων τὰ δρώμενα.τοσαῦτα φωνήσαντος εἰσηκούσαμενξύμπαντες· ἀστακτὶ δὲ σὺν ταῖς παρθένοιςστένοντες ὡμαρτοῦμεν. ὡς δʼ ἀπήλθομεν,χρόνῳ βραχεῖ στραφέντες ἐξαπείδομεντὸν ἄνδρα τὸν μὲν οὐδαμοῦ παρόντʼ ἔτι,ἄνακτα δʼ αὐτὸν ὀμμάτων ἐπίσκιον