πτύξας ἐπʼ αὐταῖς χεῖρας εἶπεν· ὦ τέκνα,οὐκ ἔστʼ ἔθʼ ὑμῖν τῇδʼ ἐν ἡμέρᾳ πατήρ.ὄλωλε γὰρ δὴ πάντα τἀμά, κοὐκέτιτὴν δυσπόνητον ἕξετʼ ἀμφʼ ἐμοὶ τροφήν·σκληρὰν μέν, οἶδα, παῖδες· ἀλλʼ ἓν γὰρ μόνοντὰ πάντα λύει ταῦτʼ ἔπος μοχθήματα.τὸ γὰρ φιλεῖν οὐκ ἔστιν ἐξ ὅτου πλέονἢ τοῦδε τἀνδρὸς ἔσχεθʼ, οὗ τητώμεναιτὸ λοιπὸν ἤδη τὸν βίον διάζετον.Ἄγγελοςτοιαῦτʼ ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἀμφικείμενοιλύγδην ἔκλαιον πάντες. ὡς δὲ πρὸς τέλοςγόων ἀφίκοντʼ οὐδʼ ἔτʼ ὠρώρει βοή,ἦν μὲν σιωπή· φθέγμα δʼ ἐξαίφνης τινὸςθώϋξεν αὐτόν, ὥστε πάντας ὀρθίαςστῆσαι φόβῳ δείσαντας ἐξαίφνης τρίχας,καλεῖ γὰρ αὐτὸν πολλὰ πολλαχῇ θεός·ὦ οὗτος οὗτος, Οἰδίπους, τί μέλλομενχωρεῖν; πάλαι δὴ τἀπὸ σοῦ βραδύνεται.ὁ δʼ ὡς ἐπῄσθετʼ ἐκ θεοῦ καλούμενος,αὐδᾷ μολεῖν οἱ γῆς ἄνακτα Θησέα.