χαλκοῖς βάθροισι γῆθεν ἐρριζωμένον,ἔστη κελεύθων ἐν πολυσχίστων μιᾷ,κοίλου πέλας κρατῆρος, οὗ τὰ ΘησέωςΠερίθου τε κεῖται πίστʼ ἀεὶ ξυνθήματα.ἀφʼ οὗ μέσος στὰς τοῦ τε Θορικίου πέτρουκοίλης τʼ ἀχέρδου κἀπὸ λαΐνου τάφου,καθέζετʼ· εἶτʼ ἔλυσε δυσπινεῖς στολάς.κἄπειτʼ ἀΰσας παῖδας ἠνώγει ῥυτῶνὑδάτων ἐνεγκεῖν λουτρὰ καὶ χοάς ποθεν·τὼ δʼ εὐχλόου Δήμητρος εἰς προσόψιονπάγον μολοῦσαι τάσδʼ ἐπιστολὰς πατρὶταχεῖ ʼπόρευσαν σῦν χρόνῳ, λουτροῖς τέ νινἐσθῆτί τʼ ἐξήσκησαν ᾗ νομίζεται.ἐπεὶ δὲ παντὸς εἶχε δρῶντος ἡδονὴνκοὐκ ἦν ἔτʼ οὐδὲν ἀργὸν ὧν ἐφίετο,κτύπησε μὲν Ζεὺς χθόνιος αἱ δὲ παρθένοιῥίγησαν, ὡς ἤκουσαν· ἐς δὲ γούναταπατρὸς πεσοῦσαι ʼκλαιον οὐδʼ ἀνίεσανστέρνων ἀραγμοὺς οὐδὲ παμμήκεις γόους.ὁ δʼ ὡς ἀκούει φθόγγον ἐξαίφνης πικρόν,