αἰσχρὸν τὸ φεύγειν καὶ τὸ πρεσβεύοντʼ ἐμὲοὕτω γελᾶσθαι τοῦ κασιγνήτου πάρα.Ἀντιγόνηὁρᾷς τὰ τοῦδʼ οὖν ὡς ἐς ὀρθὸν ἐκφέρειμαντεύμαθʼ, ὃς σφῷν θάνατον ἐξ ἀμφοῖν θροεῖ;Πολυνείκηςχρῄζει γάρ· ἡμῖν δʼ οὐχὶ συγχωρητέα.Ἀντιγόνηοἴμοι τάλαινα· τίς δὲ τολμήσει κλύωντὰ τοῦδʼ ἕπεσθαι τἀνδρός, οἷʼ ἐθέσπισεν;Πολυνείκηςοὐκ ἀγγελοῦμεν φλαῦρʼ· ἐπεὶ στρατηλάτουχρηστοῦ τὰ κρείσσω μηδὲ τἀνδεᾶ λέγειν.Ἀντιγόνηοὕτως ἄρʼ, ὦ παῖ, ταῦτά σοι δεδογμένα;Πολυνείκηςκαὶ μή μʼ ἐπίσχῃς γʼ· ἀλλʼ ἐμοὶ μὲν ἥδʼ ὁδὸςἔσται μέλουσα δύσποτμός τε καὶ κακὴπρὸς τοῦδε πατρὸς τῶν τε τοῦδʼ ἐρινύων·σφῷν δʼ εὖ διδοίη Ζεύς, τάδʼ εἰ θανόντι μοιτελεῖτʼ, ἐπεὶ οὔ μοι ζῶντί γʼ αὖθις ἕξετον.μέθεσθε δʼ ἤδη χαίρετόν τʼ· οὐ γάρ μʼ ἔτιβλέποντʼ ἐσόψεσθʼ αὖθις.Ἀντιγόνηὦ τάλαινʼ ἐγώ.Πολυνείκηςμή τοί μʼ ὀδύρου.Ἀντιγόνηκαὶ τίς ἄν σʼ ὁρμώμενον