σὺ γάρ με μόχθῳ τῷδʼ ἔθηκας ἔντροφον,σύ μʼ ἐξέωσας, ἐκ σέθεν δʼ ἀλώμενοςἄλλους ἐπαιτῶ τὸν καθʼ ἡμέραν βίον.εἰ δʼ ἐξέφυσα τάσδε μὴ ʼμαυτῷ τροφοὺςτὰς παῖδας, ἦ τἂν οὐκ ἂν ἦ, τὸ σὸν μέρος·νῦν δʼ αἵδε μʼ ἐκσῴζουσιν, αἵδʼ ἐμαὶ τροφοί,αἵδʼ ἄνδρες, οὐ γυναῖκες, εἰς τὸ συμπονεῖν·ὑμεῖς δʼ ἀπʼ ἄλλου κοὐκ ἐμοῦ πεφύκατον.τοιγάρ σʼ ὁ δαίμων εἰσορᾷ μὲν οὔ τί πωὡς αὐτίκʼ, εἴπερ οἵδε κινοῦνται λόχοιπρὸς ἄστυ Θήβης. οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπως πόλινκείνην ἐρείψεις, ἀλλὰ πρόσθεν αἵματιπεσεῖ μιανθεὶς χὼ σύναιμος ἐξ ἴσου.τοιάσδʼ ἀρὰς σφῷν πρόσθε τʼ ἐξανῆκʼ ἐγὼνῦν τʼ ἀνακαλοῦμαι ξυμμάχους ἐλθεῖν ἐμοί,ἵνʼ ἀξιῶτον τοὺς φυτεύσαντας σέβεινκαὶ μὴ ʼξατιμάζητον, εἰ τυφλοῦ πατρὸςτοιώδʼ ἐφύτην· αἵδε γὰρ τάδʼ οὐκ ἔδρων.τοιγὰρ τὸ σὸν θάκημα καὶ τοὺς σοὺς θρόνουςκρατοῦσιν, εἴπερ ἐστὶν ἡ παλαίφατος