ὥστʼ ἐν δόμοισι τοῖσι σοῖς στήσω σʼ ἄγων.στήσω δʼ ἐμαυτόν, κεῖνον ἐκβαλὼν βίᾳ.καὶ ταῦτα σοῦ μὲν ξυνθέλοντος ἔστι μοικομπεῖν, ἄνευ σοῦ δʼ οὐδὲ σωθῆναι σθένω.Χορόςτὸν ἄνδρα τοῦ πέμψαντος οὕνεκʼ, Οἰδίπουςεἰπὼν ὁποῖα ξύμφορʼ ἔκπεμψαι πάλιν.Οἰδίπουςἀλλʼ εἰ μέν, ἄνδρες, τῆσδε δημοῦχοι χθονόςμὴ ʼτύγχανʼ αὐτὸν δεῦρο προσπέμψας ἐμοὶΘησεύς, δικαιῶν ὥστʼ ἐμοῦ κλύειν λόγους,οὔ τἄν ποτʼ ὀμφῆς τῆς ἐμῆς ἐπῄσθετο·νῦν δʼ ἀξιωθεὶς εἶσι κἀκούσας γʼ ἐμοῦτοιαῦθʼ ἃ τὸν τοῦδʼ οὔ ποτʼ εὐφρανεῖ βίον·ὅς γʼ, ὦ κάκιστε, σκῆπτρα καὶ θρόνους ἔχων,ἃ νῦν ὁ σὸς ξύναιμος ἐν Θήβαις ἔχει,τὸν αὐτὸς αὑτοῦ πατέρα τόνδʼ ἀπήλασαςκἄθηκας ἄπολιν καὶ στολὰς ταύτας φορεῖν,ἃς νῦν δακρύεις εἰσορῶν, ὅτʼ ἐν πόνῳταὐτῷ βεβηκὼς τυγχάνεις κακῶν ἐμοί.οὐ κλαυστὰ δʼ ἐστίν, ἀλλʼ ἐμοὶ μὲν οἰστέατάδʼ, ἕωσπερ ἂν ζῶ, σοῦ φονέως μεμνημένος·