δειναὶ κυματοαγεῖςἆται κλονέουσιν ἀεὶ ξυνοῦσαι,αἱ μὲν ἀπʼ ἀελίου δυσμᾶν,αἱ δʼ ἀνατέλλοντος·αἱ δʼ ἀνὰ μέσσαν ἀκτῖνʼ,αἱ δʼ ἐννυχιᾶν ἀπὸ Ῥιπᾶν.
Ἀντιγόνηκαὶ μὴν ὅδʼ ἡμῖν, ὡς ἔοικεν, ὁ ξένοςἀνδρῶν γε μοῦνος, ὦ πάτερ, διʼ ὄμματοςἀστακτὶ λείβων δάκρυον ὧδʼ ὁδοιπορεῖ.Οἰδίπουςτίς οὗτος;Οἰδίπουςὅνπερ καὶ πάλαι κατείχομενγνώμῃ, πάρεστι δεῦρο Πολυνείκης ὅδε.Πολυνείκηςοἴμοι, τί δράσω; πότερα τἀμαυτοῦ κακὰπρόσθεν δακρύσω, παῖδες, ἢ τὰ τοῦδʼ ὁρῶνπατρὸς γέροντος; ὃς ξένης ἐπὶ χθονὸςσὺν σφῷν ἐφηύρηκʼ ἐνθάδʼ ἐκβεβλημένονἐσθῆτι σὺν τοιᾷδε, τῆς ὁ δυσφιλὴςγέρων γέροντι συγκατῴκηκεν πίνοςπλευρὰν μαραίνων, κρατὶ δʼ ὀμματοστερεῖκόμη διʼ αὔρας ἀκτένιστος ᾄσσεται·