τί δʼ; οὐκ ἀκούειν ἔστι καὶ μὴ δρᾶν ἃ μὴχρῄζεις; τί σοι τοῦτʼ ἐστὶ λυπηρὸν κλύειν;Οἰδίπουςἔχθιστον, ὦναξ, φθέγμα τοῦθʼ ἥκει πατρί·καὶ μή μʼ ἀνάγκῃ προσβάλῃς τάδʼ εἰκαθεῖν.Θησεύςἀλλʼ εἰ τὸ θάκημʼ ἐξαναγκάζει, σκόπειμή σοι πρόνοιʼ ᾖ τοῦ θεοῦ φυλακτέα.Ἀντιγόνηπάτερ, πιθοῦ μοι, κεἰ νέα παραινέσω.τὸν ἄνδρʼ ἔασον τόνδε τῇ θʼ αὑτοῦ φρενὶχάριν παρασχεῖν τῷ θεῷ θʼ ἃ βούλεται,καὶ νῷν ὕπεικε τὸν κασίγνητον μολεῖν.οὐ γάρ σε, θάρσει, πρὸς βίαν παρασπάσειγνώμης, ἃ μή σοι συμφέροντα λέξεται.λόγων δʼ ἀκοῦσαι τίς βλάβη; τά τοι κακῶςηὑρημένʼ ἔργα τῷ λόγῳ μηνύεται.ἔφυσας αὐτόν· ὥστε μηδὲ δρῶντά σετὰ τῶν κακίστων δυσσεβέστατʼ, ὦ πάτερ,θέμις σέ γʼ εἶναι κεῖνον ἀντιδρᾶν κακῶς.ἀλλʼ ἔασον· εἰσὶ χἀτέροις γοναὶ κακαὶκαὶ θυμὸς ὀξύς, ἀλλὰ νουθετούμενοιφίλων ἐπῳδαῖς ἐξεπᾴδονται φύσιν.