ὅδʼ ἔσθʼ ὁ σώσας· τοῦδε χρὴ κλύειν, πάτερ,οὗ κἄστι τοὔργον· τοὐμὸν ὧδʼ ἔσται βραχύ.Οἰδίπουςὦ ξεῖνε, μὴ θαύμαζε, πρὸς τὸ λιπαρὲςτέκνʼ εἰ φανέντʼ ἄελπτα μηκύνω λόγον.ἐπίσταμαι γὰρ τήνδε τὴν ἐς τάσδε μοιτέρψιν παρʼ ἄλλου μηδενὸς πεφασμένην·σὺ γάρ νιν ἐξέσωσας, οὐκ ἄλλος βροτῶν.καί σοι θεοὶ πόροιεν ὡς ἐγὼ θέλω,αὐτῷ τε καὶ γῇ τῇδʼ, ἐπεὶ τό γʼ εὐσεβὲςμόνοις παρʼ ὑμῖν ηὗρον ἀνθρώπων ἐγὼκαὶ τοὐπιεικὲς καὶ τὸ μὴ ψευδοστομεῖν.εἰδὼς δʼ ἀμύνω τοῖσδε τοῖς λόγοις τάδε·ἔχω γὰρ ἅχω διὰ σὲ κοὐκ ἄλλον βροτῶν·καί μοι χέρʼ, ὦναξ, δεξιὰν ὄρεξον, ὡςψαύσω φιλήσω τʼ, εἰ θέμις, τὸ σὸν κάρα.καίτοι τί φωνῶ; πῶς σʼ ἂν ἄθλιος γεγὼςθιγεῖν θελήσαιμʼ ἀνδρός, ᾧ τίς οὐκ ἔνικηλὶς κακῶν ξύνοικος; οὐκ ἔγωγέ σε,οὐδʼ οὖν ἐάσω· τοῖς γὰρ ἐμπείροις βροτῶνμόνοις οἷόν τε συνταλαιπωρεῖν τάδε.