πρὸς θεῶν πατρῴων, τὸν βίον με μὴ ἀφέλῃ.ὤμοι τάλας. ἀλλʼ οὐδὲ προσφωνεῖ μʼ ἔτι,ἀλλʼ ὡς μεθήσων μήποθʼ, ὧδʼ ὁρᾷ πάλιν.ὦ λιμένες, ὦ προβλῆτες, ὦ ξυνουσίαιθηρῶν ὀρείων, ὦ καταρρῶγες πέτραι,ὑμῖν τάδʼ, οὐ γὰρ ἄλλον οἶδʼ ὅτῳ λέγω,ἀνακλαίομαι παροῦσι τοῖς εἰωθόσιν,οἷʼ ἔργʼ ὁ παῖς μʼ ἔδρασεν οὑξ Ἀχιλλέως·ὀμόσας ἀπάξειν οἴκαδʼ, ἐς Τροίαν μʼ ἄγει·προσθείς τε χεῖρα δεξιάν, τὰ τόξα μουἱερὰ λαβὼν τοῦ Ζηνὸς Ἡρακλέους ἔχει,καὶ τοῖσιν Ἀργείοισι φήνασθαι θέλει·ὡς ἄνδρʼ ἑλὼν ἰσχυρόν ἐκ βίας μʼ ἄγει,κοὐκ οἶδʼ ἐναίρων νεκρὸν ἢ καπνοῦ σκιάν,εἴδωλον ἄλλως· οὐ γὰρ ἂν σθένοντά γεεἷλέν μʼ· ἐπεὶ οὐδʼ ἂν ὧδʼ ἔχοντʼ, εἰ μὴ δόλῳ.νῦν δʼ ἠπάτημαι δύσμορος. τί χρή με δρᾶν;ἀλλʼ ἀπόδος, ἀλλὰ νῦν ἔτʼ ἐν σαυτῷ γενοῦ.τί φής; σιωπᾷς; οὐδέν εἰμʼ ὁ δύσμορος.ὦ σχῆμα πέτρας δίπυλον, αὖθις αὖ πάλιν