ὦ τέκνον, ἡ σή, πάντα ταῦτʼ ἐν εὐχερεῖἔθου, βοῆς τε καὶ δυσοσμίας γέμων.καὶ νῦν ἐπειδὴ τοῦδε τοῦ κακοῦ δοκεῖλήθη τις εἶναι κἀνάπαυλα δή, τέκνον,σύ μʼ αὐτὸς ἆρον, σύ με κατάστησον, τέκνον,ἵνʼ, ἡνίκʼ ἂν κόπος μʼ ἀπαλλάξῃ ποτέ,ὁρμώμεθʼ ἐς ναῦν μηδʼ ἐπίσχωμεν τὸ πλεῖν.Νεοπτόλεμοςἀλλʼ ἥδομαι μέν σʼ εἰσιδὼν παρʼ ἐλπίδαἀνώδυνον βλέποντα κἀμπνέοντʼ ἔτι·ὡς οὐκέτʼ ὄντος γὰρ τὰ συμβόλαιά σουπρὸς τὰς παρούσας ξυμφορὰς ἐφαίνετο.νῦν δʼ αἶρε σαυτόν· εἰ δέ σοι μᾶλλον φίλον,οἴσουσί σʼ οἵδε· τοῦ πόνου γὰρ οὐκ ὄκνος,ἐπείπερ οὕτω σοί τʼ ἔδοξʼ ἐμοί τε δρᾶν.Φιλοκτήτηςαἰνῶ τάδʼ, ὦ παῖ, καί μʼ ἔπαιρʼ, ὥσπερ νοεῖς·τούτους δʼ ἔασον, μὴ βαρυνθῶσιν κακῇὀσμῇ πρὸ τοῦ δέοντος· οὑπὶ νηὶ γὰρἅλις πόνος τούτοισι συνναίειν ἐμοί.Νεοπτόλεμοςἔσται τάδʼ· ἀλλʼ ἵστω τε καὐτὸς ἀντέχου.Φιλοκτήτηςθάρσει· τό τοι σύνηθες ὀρθώσει μʼ ἔθος.