τόξοισι τοῖς ἐμοῖσι νοσφιεῖς βίου,πέρσεις τε Τροίαν, σκῦλά τʼ εἰς μέλαθρα σὰπέμψεις, ἀριστεῖʼ ἐκλαβὼν στρατεύματος,Ποίαντι πατρὶ πρὸς πάτρας Οἴτης πλάκα.ἃ δʼ ἂν λάβῃς σὺ σκῦλα τοῦδε τοῦ στρατοῦ,τόξων ἐμῶν μνημεῖα πρὸς πυρὰν ἐμὴνκόμιζε. καὶ σοὶ ταῦτʼ, Ἀχιλλέως τέκνον,παρῄνεσʼ· οὔτε γὰρ σὺ τοῦδʼ ἄτερ σθένειςἑλεῖν τὸ Τροίας πεδίον οὔθʼ οὗτος σέθεν.ἀλλʼ ὡς λέοντε συννόμω φυλάσσετονοὗτος σὲ καὶ σὺ τόνδʼ· ἐγὼ δʼ Ἀσκληπιὸνπαυστῆρα πέμψω σῆς νόσου πρὸς Ἴλιον.τὸ δεύτερον γὰρ τοῖς ἐμοῖς αὐτὴν χρεὼντόξοις ἁλῶναι. τοῦτο δʼ ἐννοεῖθʼ, ὅτανπορθῆτε γαῖαν, εὐσεβεῖν τὰ πρὸς θεούς·ὡς τἄλλα πάντα δεύτερʼ ἡγεῖται πατὴρΖεύς· οὐ γὰρ εὐσέβεια συνθνῄσκει βροτοῖς·κἂν ζῶσι κἂν θάνωσιν, οὐκ ἀπόλλυται.Φιλοκτήτηςὦ φθέγμα ποθεινὸν ἐμοὶ πέμψαςχρόνιός τε φανείς,