εἰς φῶς τάδʼ ἔρξας εἶμι; τῷ προσήγορος;πῶς, ὦ τὰ πάντʼ ἰδόντες ἀμφʼ ἐμοὶ κύκλοι,ταῦτʼ ἐξανασχήσεσθε, τοῖσιν Ἀτρέωςἐμὲ ξυνόντα παισίν, οἵ μʼ ἀπώλεσαν;πῶς τῷ πανώλει παιδὶ τῷ Λαερτίου;οὐ γάρ με τἄλγος τῶν παρελθόντων δάκνει,ἀλλʼ οἷα χρὴ παθεῖν με πρὸς τούτων ἔτιδοκῶ προλεύσσειν· οἷς γὰρ ἡ γνώμη κακῶνμήτηρ γένηται, τἄλλα παιδεύει κακούς.καὶ σοῦ δʼ ἔγωγε θαυμάσας ἔχω τόδε.χρῆν γάρ σε μήτʼ αὐτόν ποτʼ ἐς Τροίαν μολεῖνἡμᾶς τʼ ἀπείργειν, οἵ γέ σου καθύβρισαν,πατρὸς γέρας συλῶντες, εἶτα τοῖσδε σὺεἶ ξυμμαχήσων, κἄμʼ ἀναγκάζεις τόδε;μὴ δῆτα, τέκνον· ἀλλʼ ἅ μοι ξυνώμοσας,πέμψον πρὸς οἴκους· καὐτὸς ἐν Σκύρῳ μένωνἔα κακῶς αὐτοὺς ἀπόλλυσθαι κακούς.χοὔτω διπλῆν μὲν ἐξ ἐμοῦ κτήσει χάριν,διπλῆν δὲ πατρός, κοὐ κακοὺς ἐπωφελῶνδόξεις ὁμοῖος τοῖς κακοῖς πεφυκέναι.