ἤκουʼ ἄριστα, νῦν δὲ τῶν τεθνηκότων.Νεοπτόλεμοςἥσθην πατέρα τὸν ἀμὸν εὐλογοῦντά σεαὐτόν τʼ ἔμʼ· ὧν δέ σου τυχεῖν ἐφίεμαι,ἄκουσον. ἀνθρώποισι τὰς μὲν ἐκ θεῶντύχας δοθείσας ἔστʼ ἀναγκαῖον φέρειν·ὅσοι δʼ ἑκουσίοισιν ἔγκεινται βλάβαις,ὥσπερ σύ, τούτοις οὔτε συγγνώμην ἔχεινδίκαιόν ἐστιν οὔτʼ ἐποικτίρειν τινά.σὺ δʼ ἠγρίωσαι, κοὔτε σύμβουλον δέχει,ἐάν τε νουθετῇ τις εὐνοίᾳ λέγων,στυγεῖς, πολέμιον δυσμενῆ θʼ ἡγούμενος.ὅμως δὲ λέξω· Ζῆνα δʼ ὅρκιον καλῶ·καὶ ταῦτʼ ἐπίστω καὶ γράφου φρενῶν ἔσω.σὺ γὰρ νοσεῖς τόδʼ ἄλγος ἐκ θείας τύχης,Χρύσης πελασθεὶς φύλακος, ὃς τὸν ἀκαλυφῆσηκὸν φυλάσσει κρύφιος οἰκουρῶν ὄφις·καὶ παῦλαν ἴσθι τῆσδε μή ποτʼ ἂν τυχεῖννόσου βαρείας, ἕως ἂν αὑτὸς ἥλιοςταύτῃ μὲν αἴρῃ, τῇδε δʼ αὖ δύνῃ πάλιν,πρὶν ἂν τὰ Τροίας πεδίʼ ἑκὼν αὐτὸς μόλῃς,