ἴτω· ποήσω, πᾶσαν αἰσχύνην ἀφείς.Ὀδυσσεύςἦ μνημονεύεις οὖν ἅ σοι παρῄνεσα;Νεοπτόλεμοςσάφʼ ἴσθʼ, ἐπείπερ εἰσάπαξ συνῄνεσα.Ὀδυσσεύςσὺ μὲν μένων νυν κεῖνον ἐνθάδʼ ἐκδέχου,ἐγὼ δʼ ἄπειμι, μὴ κατοπτευθῶ παρών,καὶ τὸν σκοπὸν πρὸς ναῦν ἀποστελῶ πάλιν.καὶ δεῦρʼ, ἐάν μοι τοῦ χρόνου δοκῆτέ τικατασχολάζειν, αὖθις ἐκπέμψω πάλιντοῦτον τὸν αὐτὸν ἄνδρα, ναυκλήρου τρόποιςμορφὴν δολώσας, ὡς ἂν ἀγνοία προσῇ·οὗ δῆτα, τέκνον, ποικίλως αὐδωμένουδέχου τὰ συμφέροντα τῶν ἀεὶ λόγων.ἐγὼ δὲ πρὸς ναῦν εἶμι, σοὶ παρεὶς τάδε·Ἑρμῆς δʼ ὁ πέμπων δόλιος ἡγήσαιτο νῷνΝίκη τʼ Ἀθάνα Πολιάς, ἣ σῴζει μʼ ἀεί.
Χορόςτί χρὴ τί χρή με, δέσποτʼ, ἐν ξένᾳ ξένονστέγειν ἢ τί λέγειν πρὸς ἄνδρʼ ὑπόπταν;φράζε μοι. τέχνα γὰρτέχνας ἑτέρας προύχεικαὶ γνώμα παρʼ ὅτῳ τὸ θεῖον