χώρει σύ· μὴ πρόσλευσσε, γενναῖός περ ὤν,ἡμῶν ὅπως μὴ τὴν τύχην διαφθερεῖς.Φιλοκτήτηςἦ καὶ πρὸς ὑμῶν ὧδʼ ἔρημος, ὦ ξένοι,λειφθήσομαι δὴ κοὐκ ἐποικτερεῖτέ με;Χορόςὅδʼ ἐστὶν ἡμῶν ναυκράτωρ ὁ παῖς· ὅσʼ ἂνοὗτος λέγῃ σοι, ταῦτά σοι χἠμεῖς φαμέν.Νεοπτόλεμοςἀκούσομαι μὲν ὡς ἔφυν οἴκτου πλέωςπρὸς τοῦδʼ· ὅμως δὲ μείνατʼ, εἰ τούτῳ δοκεῖ,χρόνον τοσοῦτον, εἰς ὅσον τά τʼ ἐκ νεὼςστείλωσι ναῦται καὶ θεοῖς εὐξώμεθα.χοὖτος τάχʼ ἂν φρόνησιν ἐν τούτῳ λάβοιλῴω τινʼ ἡμῖν. νὼ μὲν οὖν ὁρμώμεθον,ὑμεῖς δʼ, ὅταν καλῶμεν, ὁρμᾶσθαι ταχεῖς.
Φιλοκτήτηςὦ κοίλας πέτρας γύαλονθερμὸν καὶ παγετῶδες, ὥς σʼ οὐκ ἔμελλον ἄρʼ, ὦ τάλας,λείψειν οὐδέποτʼ, ἀλλά μοι καὶ θνῄσκοντι συνείσει.ὤμοι μοί μοι.ὦ πληρέστατον αὔλιονλύπας τᾶς ἀπʼ ἐμοῦ τάλαν,τίπτʼ αὖ μοι τὸ κατʼ ἆμαρ