εἴ μοι παρείκοι· νῦν δʼ ἑνὸς κρατῶ λόγου.οὗ γὰρ τοιούτων δεῖ, τοιοῦτός εἰμʼ ἐγώ·χὤπου δικαίων κἀγαθῶν ἀνδρῶν κρίσις,οὐκ ἂν λάβοις μου μᾶλλον οὐδένʼ εὐσεβῆ.νικᾶν γε μέντοι πανταχοῦ χρῄζων ἔφυν,πλὴν εἰς σέ· νῦν δὲ σοί γʼ ἑκὼν ἐκστήσομαι.ἄφετε γὰρ αὐτὸν μηδὲ προσψαύσητʼ ἔτι·ἐᾶτε μίμνειν. οὐδὲ σοῦ προσχρῄζομεν,τά γʼ ὅπλʼ ἔχοντες ταῦτʼ, ἐπεὶ πάρεστι μὲνΤεῦκρος παρʼ ἡμῖν, τήνδʼ ἐπιστήμην ἔχων,ἐγώ θʼ, ὃς οἶμαι σοῦ κάκιον οὐδὲν ἂντούτων κρατύνειν, μηδʼ ἐπιθύνειν χερί.τί δῆτα σοῦ δεῖ; χαῖρε τὴν Λῆμνον πατῶν·ἡμεῖς δʼ ἴωμεν, καὶ τάχʼ ἂν τὸ σὸν γέραςτιμὴν ἐμοὶ νείμειεν, ἣν σὲ χρῆν ἔχειν.Φιλοκτήτηςοἴμοι· τί δράσω δύσμορος; σὺ τοῖς ἐμοῖςὅπλοισι κοσμηθεὶς ἐν Ἀργείοις φανεῖ;Ὀδυσσεύςμή μʼ ἀντιφώνει μηδέν, ὡς στείχοντα δή.Φιλοκτήτηςὦ σπέρμʼ Ἀχιλλέως, οὐδὲ σοῦ φωνῆς ἔτιγενήσομαι προσφθεγκτός, ἀλλʼ οὕτως ἄπει;