ἀκτὴ μὲν ἥδε τῆς περιρρύτου χθονὸςΛήμνου, βροτοῖς ἄστιπτος οὐδʼ οἰκουμένη,ἔνθʼ, ὦ κρατίστου πατρὸς Ἑλλήνων τραφεὶςἈχιλλέως παῖ Νεοπτόλεμε, τὸν ΜηλιᾶΠοίαντος υἱὸν ἐξέθηκʼ ἐγώ ποτε,ταχθεὶς τόδʼ ἔρδειν τῶν ἀνασσόντων ὕπο,νόσῳ καταστάζοντα διαβόρῳ πόδα·ὅτʼ οὔτε λοιβῆς ἡμὶν οὔτε θυμάτωνπαρῆν ἑκήλοις προσθιγεῖν, ἀλλʼ ἀγρίαιςκατεῖχʼ ἀεὶ πᾶν στρατόπεδον δυσφημίαις,βοῶν, στενάζων. ἀλλὰ ταῦτα μὲν τί δεῖλέγειν; ἀκμὴ γὰρ οὐ μακρῶν ἡμῖν λόγων,μὴ καὶ μάθῃ μʼ ἥκοντα κἀκχέω τὸ πᾶνσόφισμα, τῷ νιν αὐτίχʼ αἱρήσειν δοκῶ.ἀλλʼ ἔργον ἤδη σὸν τὰ λοίφʼ ὑπηρετεῖνσκοπεῖν θʼ ὅπου ʼστʼ ἐνταῦθα δίστομος πέτρατοιάδʼ, ἵνʼ ἐν ψύχει μὲν ἡλίου διπλῆπάρεστιν ἐνθάκησις, ἐν θέρει δʼ ὕπνονδιʼ ἀμφιτρῆτος αὐλίου πέμπει πνοή·βαιὸν δʼ ἔνερθεν ἐξ ἀριστερᾶς τάχʼ ἂν