ἄκουε δή νυν ᾗ βεβούλευμαι ποεῖν.παρουσίαν μὲν οἶσθα καὶ σύ που φίλωνὡς οὔτις ἡμῖν ἔστιν, ἀλλʼ Ἅιδης λαβὼνἀπεστέρηκε καὶ μόνα λελείμμεθον.ἐγὼ δʼ ἕως μὲν τὸν κασίγνητον βίῳθάλλοντʼ ἔτʼ εἰσήκουον, εἶχον ἐλπίδαςφόνου ποτʼ αὐτὸν πράκτορʼ ἵξεσθαι πατρός·νῦν δʼ ἡνίκʼ οὐκέτʼ ἔστιν, εἰς σὲ δὴ βλέπω,ὅπως τὸν αὐτόχειρα πατρῴου φόνουξὺν τῇδʼ ἀδελφῇ μὴ κατοκνήσεις κτανεῖνΑἴγισθον· οὐδὲν γάρ σε δεῖ κρύπτειν μʼ ἔτι.ποῖ γὰρ μενεῖς ῥᾴθυμος, εἰς τίνʼ ἐλπίδωνβλέψασʼ ἔτʼ ὀρθήν; ᾗ πάρεστι μὲν στένεινπλούτου πατρῴου κτῆσιν ἐστερημένῃ,πάρεστι δʼ ἀλγεῖν ἐς τοσόνδε τοῦ χρόνουἄλεκτρα γηράσκουσαν ἀνυμέναιά τε.καὶ τῶνδε μέντοι μηκέτʼ ἐλπίσῃς ὅπωςτεύξει ποτʼ· οὐ γὰρ ὧδʼ ἄβουλός ἐστʼ ἀνὴρΑἴγισθος ὥστε σόν ποτʼ ἢ κἀμὸν γένοςβλαστεῖν ἐᾶσαι, πημονὴν αὑτῷ σαφῆ.