ἄριστα τᾷ Ζηνὸς εὐσεβείᾳ.
Ὀρέστηςἆρʼ, ὦ γυναῖκες, ὀρθά τʼ εἰσηκούσαμενὀρθῶς θʼ ὁδοιποροῦμεν ἔνθα χρῄζομεν;Χορόςτί δʼ ἐξερευνᾷς καὶ τί βουληθεὶς πάρει;ὈρέστηςΑἴγισθον ἔνθʼ ᾤκηκεν ἱστορῶ πάλαι.Χορόςἀλλʼ εὖ θʼ ἱκάνεις χὠ φράσας ἀζήμιος.Ὀρέστηςτίς οὖν ἂν ὑμῶν τοῖς ἔσω φράσειεν ἂνἡμῶν ποθεινὴν κοινόπουν παρουσίαν;Χορόςἥδʼ, εἰ τὸν ἄγχιστόν γε κηρύσσειν χρεών.Ὀρέστηςἴθʼ, ὦ γύναι, δήλωσον εἰσελθοῦσʼ ὅτιΦωκῆς ματεύουσʼ ἄνδρες Αἴγισθόν τινες,Ἠλέκτραοἴμοι τάλαινʼ, οὐ δή ποθʼ ἧς ἠκούσαμενφήμης φέροντες ἐμφανῆ τεκμήρια;Ὀρέστηςοὐκ οἶδα τὴν σὴν κληδόνʼ· ἀλλά μοι γέρωνἐφεῖτʼ Ὀρέστου Στρόφιος ἀγγεῖλαι πέρι.Ἠλέκτρατί δʼ ἔστιν, ὦ ξένʼ; ὥς μʼ ὑπέρχεται φόβος.Ὀρέστηςφέροντες αὐτοῦ σμικρὰ λείψανʼ ἐν βραχεῖτεύχει θανόντος, ὡς ὁρᾷς, κομίζομεν.Ἠλέκτραοἲ ʼγὼ τάλαινα, τοῦτʼ ἐκεῖνʼ ἤδη σαφὲςπρόχειρον ἄχθος, ὡς ἔοικε, δέρκομαι.