μέσης ἀπήνης εὐθὺς ἐκκυλίνδεται·κτείνω δὲ τοὺς ξύμπαντας. εἰ δὲ τῷ ξένῳτούτῳ προσήκει Λαΐου τι συγγενές,τίς τοῦδέ γʼ ἀνδρός ἐστιν ἀθλιώτερος;τίς ἐχθροδαίμων μᾶλλον ἂν γένοιτʼ ἀνήρ;ὃν μὴ ξένων ἔξεστι μηδʼ ἀστῶν τινιδόμοις δέχεσθαι μηδὲ προσφωνεῖν τινα,ὠθεῖν δʼ ἀπʼ οἴκων. καὶ τάδʼ οὔτις ἄλλος ἦνἢ ʼγὼ ʼπʼ ἐμαυτῷ τάσδʼ ἀρὰς ὁ προστιθείς.λέχη δὲ τοῦ θανόντος ἐκ χεροῖν ἐμαῖνχραίνω, διʼ ὧνπερ ὤλετʼ· ἆρʼ ἔφυν κακός;ἆρʼ οὐχὶ πᾶς ἄναγνος; εἴ με χρὴ φυγεῖν,καί μοι φυγόντι μἤστι τοὺς ἐμοὺς ἰδεῖνμηδʼ ἐμβατεύειν πατρίδος, ἢ γάμοις με δεῖμητρὸς ζυγῆναι καὶ πατέρα κατακτανεῖνΠόλυβον, ὃς ἐξέφυσε κἀξέθρεψέ με.ἆρʼ οὐκ ἀπʼ ὠμοῦ ταῦτα δαίμονός τις ἂνκρίνων ἐπʼ ἀνδρὶ τῷδʼ ἂν ὀρθοίη λόγον;μὴ δῆτα, μὴ δῆτʼ, ὦ θεῶν ἁγνὸν σέβας,ἴδοιμι ταύτην ἡμέραν, ἀλλʼ ἐκ βροτῶν