ἀνδρὸς διειπεῖν, ἀλλὰ μαντείας ἔδει·ἣν οὔτʼ ἀπʼ οἰωνῶν σὺ προυφάνης ἔχωνοὔτʼ ἐκ θεῶν του γνωτόν· ἀλλʼ ἐγὼ μολών,ὁ μηδὲν εἰδὼς Οἰδίπους, ἔπαυσά νιν,γνώμῃ κυρήσας οὐδʼ ἀπʼ, οἰωνῶν μαθών·ὃν δὴ σὺ πειρᾷς ἐκβαλεῖν, δοκῶν θρόνοιςπαραστατήσειν τοῖς Κρεοντείοις πέλας.κλαίων δοκεῖς μοι καὶ σὺ χὠ συνθεὶς τάδεἀγηλατήσειν· εἰ δὲ μὴ ʼδόκεις γέρωνεἶναι, παθὼν ἔγνως ἂν οἷά περ φρονεῖς.Χορόςἡμῖν μὲν εἰκάζουσι καὶ τὰ τοῦδʼ ἔπηὀργῇ λελέχθαι καὶ τά σʼ, Οἰδίπους, δοκεῖ,δεῖ δʼ οὐ τοιούτων, ἀλλʼ ὅπως τὰ τοῦ θεοῦμαντεῖʼ ἄριστα λύσομεν, τόδε σκοπεῖν.Τειρεσίαςεἰ καὶ τυραννεῖς, ἐξισωτέον τὸ γοῦνἴσʼ ἀντιλέξαι· τοῦδε γὰρ κἀγὼ κρατῶ.οὐ γάρ τι σοὶ ζῶ δοῦλος, ἀλλὰ Λοξίᾳ·ὥστʼ οὐ Κρέοντος προστάτου γεγράψομαι.λέγω δʼ, ἐπειδὴ καὶ τυφλόν μʼ ὠνείδισας·σὺ καὶ δέδορκας κοὐ βλέπεις ἵνʼ εἶ κακοῦ,