γῆς ὧδʼ ἀκάρπως κἀθέως ἐφθαρμένης.Οἰδίπουςοὐδʼ εἰ γὰρ ἦν τὸ πρᾶγμα μὴ θεήλατον,ἀκάθαρτον ὑμᾶς εἰκὸς ἦν οὕτως ἐᾶν,ἀνδρός γʼ ἀρίστου βασιλέως τʼ ὀλωλότος,ἀλλʼ ἐξερευνᾶν· νῦν δʼ ἐπεὶ κυρῶ γʼ ἐγὼἔχων μὲν ἀρχὰς ἃς ἐκεῖνος εἶχε πρίν,ἔχων δὲ λέκτρα καὶ γυναῖχʼ ὁμόσπορον,κοινῶν τε παίδων κοίνʼ ἄν, εἰ κείνῳ γένοςμὴ ʼδυστύχησεν, ἦν ἂν ἐκπεφυκότα·νῦν δʼ ἐς τὸ κείνου κρᾶτʼ ἐνήλαθʼ ἡ τύχη·ἀνθʼ ὧν ἐγὼ τάδʼ, ὡσπερεὶ τοὐμοῦ πατρός,ὑπερμαχοῦμαι κἀπὶ πᾶν ἀφίξομαι,ζητῶν τὸν αὐτόχειρα τοῦ φόνου λαβεῖν,τῷ Λαβδακείῳ παιδὶ Πολυδώρου τε καὶτοῦ πρόσθε Κάδμου τοῦ πάλαι τʼ Ἀγήνορος.καὶ ταῦτα τοῖς μὴ δρῶσιν εὔχομαι θεοὺςμήτʼ ἄροτον αὐτοῖς γῆς ἀνιέναι τινὰμήτʼ οὖν γυναικῶν παῖδας, ἀλλὰ τῷ πότμῳτῷ νῦν φθερεῖσθαι κἄτι τοῦδʼ ἐχθίονι·ὑμῖν δὲ τοῖς ἄλλοισι Καδμείοις, ὅσοις