ναοῖς, ἐπʼ Ἰσμηνοῦ τε μαντείᾳ σποδῷ.πόλις γάρ, ὥσπερ καὐτὸς εἰσορᾷς, ἄγανἤδη σαλεύει κἀνακουφίσαι κάραβυθῶν ἔτʼ οὐχ οἵα τε φοινίου σάλου,φθίνουσα μὲν κάλυξιν ἐγκάρποις χθονός,φθίνουσα δʼ ἀγέλαις βουνόμοις τόκοισί τεἀγόνοις γυναικῶν· ἐν δʼ ὁ πυρφόρος θεὸςσκήψας ἐλαύνει, λοιμὸς ἔχθιστος, πόλιν,ὑφʼ οὗ κενοῦται δῶμα Καδμεῖον, μέλας δʼἍιδης στεναγμοῖς καὶ γόοις πλουτίζεται.θεοῖσι μέν νυν οὐκ ἰσούμενόν σʼ ἐγὼοὐδʼ οἵδε παῖδες ἑζόμεσθʼ ἐφέστιοι,ἀνδρῶν δὲ πρῶτον ἔν τε συμφοραῖς βίουκρίνοντες ἔν τε δαιμόνων συναλλαγαῖς·ὅς γʼ ἐξέλυσας ἄστυ Καδμεῖον μολὼνσκληρᾶς ἀοιδοῦ δασμὸν ὃν παρείχομεν,καὶ ταῦθʼ ὑφʼ ἡμῶν οὐδὲν ἐξειδὼς πλέονοὐδʼ ἐκδιδαχθείς, ἀλλὰ προσθήκῃ θεοῦλέγει νομίζει θʼ ἡμὶν ὀρθῶσαι βίον·νῦν τʼ, ὦ κράτιστον πᾶσιν Οἰδίπου κάρα,