μήτʼ ἄλλο πέρσαι μηδέν· οὐ γὰρ ἄν ποτεθνῄσκων ἐσώθην, μὴ ʼπί τῳ δεινῷ κακῷ.ἀλλʼ ἡ μὲν ἡμῶν μοῖρʼ, ὅποιπερ εἶσʼ, ἴτω·παίδων δὲ τῶν μὲν ἀρσένων μή μοι, Κρέων,προσθῇ μέριμναν· ἄνδρες εἰσίν, ὥστε μὴσπάνιν ποτὲ σχεῖν, ἔνθʼ ἂν ὦσι, τοῦ βίου·ταῖν δʼ ἀθλίαιν οἰκτραῖν τε παρθένοιν ἐμαῖν,αἷν οὔποθʼ ἡμὴ χωρὶς ἐστάθη βορᾶςτράπεζʼ ἄνευ τοῦδʼ ἀνδρός, ἀλλʼ ὅσων ἐγὼψαύοιμι, πάντων τῶνδʼ ἀεὶ μετειχέτην·αἷν μοι μέλεσθαι· καὶ μάλιστα μὲν χεροῖνψαῦσαί μʼ ἔασον κἀποκλαύσασθαι κακά.ἴθʼ ὦναξ,ἴθʼ ὦ γονῇ γενναῖε· χερσί τἂν θιγὼνδοκοῖμʼ ἔχειν σφᾶς, ὥσπερ ἡνίκʼ ἔβλεπον.τί φημί;οὐ δὴ κλύω που πρὸς θεῶν τοῖν μοι φίλοινδακρυρροούντοιν, καί μʼ ἐποικτίρας Κρέωνἔπεμψέ μοι τὰ φίλτατʼ ἐκγόνοιν ἐμοῖν;λέγω τι;