βλαστοῦσʼ ὅπως ἔβλαστε, προσλεύσσειν ἐμοί;οὐ δῆτα τοῖς γʼ ἐμοῖσιν ὀφθαλμοῖς ποτε·οὐδʼ ἄστυ γʼ οὐδὲ πύργος οὐδὲ δαιμόνωνἀγάλμαθʼ ἱερά, τῶν ὁ παντλήμων ἐγὼκάλλιστʼ ἀνὴρ εἷς ἔν γε ταῖς Θήβαις τραφεὶςἀπεστέρησʼ ἐμαυτόν, αὐτὸς ἐννέπωνὠθεῖν ἅπαντας τὸν ἀσεβῆ, τὸν ἐκ θεῶνφανέντʼ ἄναγνον καὶ γένους τοῦ Λαΐου.τοιάνδʼ ἐγὼ κηλῖδα μηνύσας ἐμὴνὀρθοῖς ἔμελλον ὄμμασιν τούτους ὁρᾶν;ἥκιστά γʼ· ἀλλʼ εἰ τῆς ἀκουούσης ἔτʼ ἦνπηγῆς διʼ ὤτων φραγμός, οὐκ ἂν ἐσχόμηντὸ μὴ ἀποκλῇσαι τοὐμὸν ἄθλιον δέμας,ἵνʼ ἦ τυφλός τε καὶ κλύων μηδέν· τὸ γὰρτὴν φροντίδʼ ἔξω τῶν κακῶν οἰκεῖν γλυκύ.ἰὼ Κιθαιρών, τί μʼ ἐδέχου; τί μʼ οὐ λαβὼνἔκτεινας εὐθύς, ὡς ἔδειξα μήποτεἐμαυτὸν ἀνθρώποισιν ἔνθεν ἦ γεγώς;ὦ Πόλυβε καὶ Κόρινθε καὶ τὰ πάτριαλόγῳ παλαιὰ δώμαθʼ, οἷον ἆρά με