καίπερ σκοτεινός, τήν γε σὴν αὐδὴν ὅμως.Χορόςὦ δεινὰ δράσας, πῶς ἔτλης τοιαῦτα σὰςὄψεις μαρᾶναι; τίς σʼ ἐπῆρε δαιμόνων;
ΟἰδίπουςἈπόλλων τάδʼ ἦν, Ἀπόλλων, φίλοι,ὁ κακὰ κακὰ τελῶν ἐμὰ τάδʼ ἐμὰ πάθεα.ἔπαισε δʼ αὐτόχειρ νιν οὔτις, ἀλλʼ ἐγὼ τλάμων.τί γὰρ ἔδει μʼ ὁρᾶν,ὅτῳ γʼ ὁρῶντι μηδὲν ἦν ἰδεῖν γλυκύ;Χορόςἦν τᾷδʼ ὅπωσπερ καὶ σύ φῄς.Οἰδίπουςτί δῆτʼ ἐμοὶ βλεπτὸν ἢστερκτὸν ἢ προσήγορονἔτʼ ἔστʼ ἀκούειν ἡδονᾷ φίλοι;ἀπάγετʼ ἐκτόπιον ὅ τι τάχιστά με,ἀπάγετʼ, ὦ φίλοι, τὸν μέγʼ ὀλέθριοντὸν καταρατότατον, ἔτι δὲ καὶ θεοῖςἐχθρότατον βροτῶν.Χορόςδείλαιε τοῦ νοῦ τῆς τε συμφορᾶς ἴσον,ὡς σʼ ἠθέλησα μηδέ γʼ ἂν γνῶναί ποτε.
Οἰδίπουςὄλοιθʼ ὅστις ἦν, ὃς ἀγρίας πέδαςμονάδʼ ἐπιποδίας ἔλυσʼ μʼ ἀπό τε φόνου