χαλᾷ κρεμαστὴν ἀρτάνην. ἐπεὶ δὲ γῇἔκειτο τλήμων, δεινὰ δʼ ἦν τἀνθένδʼ ὁρᾶν.ἀποσπάσας γὰρ εἱμάτων χρυσηλάτουςπερόνας ἀπʼ αὐτῆς, αἷσιν ἐξεστέλλετο,ἄρας ἔπαισεν ἄρθρα τῶν αὑτοῦ κύκλων,αὐδῶν τοιαῦθʼ, ὁθούνεκʼ οὐκ ὄψοιντό νινοὔθʼ οἷʼ ἔπασχεν οὔθʼ ὁποῖʼ ἔδρα κακά,ἀλλʼ ἐν σκότῳ τὸ λοιπὸν οὓς μὲν οὐκ ἔδειὀψοίαθʼ, οὓς δʼ ἔχρῃζεν οὐ γνωσοίατο.τοιαῦτʼ ἐφυμνῶν πολλάκις τε κοὐχ ἅπαξἤρασσʼ ἐπαίρων βλέφαρα. φοίνιαι δʼ ὁμοῦγλῆναι γένειʼ ἔτελλον, οὐδʼ ἀνίεσανφόνου μυδώσας σταγόνας, ἀλλʼ ὁμοῦ μέλαςὄμβρος χαλάζης αἱματοῦς ἐτέγγετο.τάδʼ ἐκ δυοῖν ἔρρωγεν, οὐ μόνου κάτα,ἀλλʼ ἀνδρὶ καὶ γυναικὶ συμμιγῆ κακά.ὁ πρὶν παλαιὸς δʼ ὄλβος ἦν πάροιθε μὲνὄλβος δικαίως· νῦν δὲ τῇδε θἠμέρᾳστεναγμός, ἄτη, θάνατος, αἰσχύνη, κακῶνὅσʼ ἐστὶ πάντων ὀνόματʼ, οὐδέν ἐστʼ ἀπόν.