χόλῳ βαρυνθεὶς τῶν Ἀχιλλείων ὅπλων.Ὀδυσσεύςτί δῆτα ποίμναις τήνδʼ ἐπεμπίπτει βάσιν;Ἀθήναδοκῶν ἐν ὑμῖν χεῖρα χραίνεσθαι φόνῳ.Ὀδυσσεύςἦ καὶ τὸ βούλευμʼ ὡς ἐπʼ Ἀργείοις τόδʼ ἦν;Ἀθήνακἂν ἐξεπράξατʼ, εἰ κατημέλησʼ ἐγώ.Ὀδυσσεύςποίαισι τόλμαις ταῖσδε καὶ φρενῶν θράσει;Ἀθήνανύκτωρ ἐφʼ ὑμᾶς δόλιος ὁρμᾶται μόνος.Ὀδυσσεύςἦ καὶ παρέστη κἀπὶ τέρμʼ ἀφίκετο;Ἀθήνακαὶ δὴ ʼπὶ δισσαῖς ἦν στρατηγίσιν πύλαις.Ὀδυσσεύςκαὶ πῶς ἐπέσχε χεῖρα μαιμῶσαν φόνου;Ἀθήναἐγώ σφʼ ἀπείργω, δυσφόρους ἐπʼ ὄμμασιγνώμας βαλοῦσα τῆς ἀνηκέστου χαρᾶς,καὶ πρός τε ποίμνας ἐκτρέπω σύμμικτά τελείας ἄδαστα βουκόλων φρουρήματα·ἔνθʼ εἰσπεσὼν ἔκειρε πολύκερων φόνονκύκλῳ ῥαχίζων· κἀδόκει μὲν ἔσθʼ ὅτεδισσοὺς Ἀτρείδας αὐτόχειρ κτείνειν ἔχων,ὅτʼ ἄλλοτʼ ἄλλον ἐμπίτνων στρατηλατῶν.ἐγὼ δὲ φοιτῶντʼ ἄνδρα μανιάσιν νόσοιςὤτρυνον, εἰσέβαλλον εἰς ἕρκη κακά.