τοιγάρ σφʼ Ὀλύμπου τοῦδʼ ὁ πρεσβεύων πατὴρμνήμων τʼ Ἐρινὺς καὶ τελεσφόρος Δίκηκακοὺς κακῶς φθείρειαν, ὥσπερ ἤθελοντὸν ἄνδρα λώβαις ἐκβαλεῖν ἀναξίως.σὲ δʼ, ὦ γεραιοῦ σπέρμα Λαέρτου πατρός,τάφου μὲν ὀκνῶ τοῦδʼ ἐπιψαύειν ἐᾶν,μὴ τῷ θανόντι τοῦτο δυσχερὲς ποιῶ·τὰ δʼ ἄλλα καὶ ξύμπρασσε, κεἴ τινα στρατοῦθέλεις κομίζειν, οὐδὲν ἄλγος ἕξομεν.ἐγὼ δὲ τἄλλα πάντα πορσυνῶ· σὺ δὲἀνὴρ καθʼ ἡμᾶς ἐσθλὸς ὢν ἐπίστασο.Ὀδυσσεύςἀλλʼ ἤθελον μέν· εἰ δὲ μή ʼστί σοι φίλονπράσσειν τάδʼ ἡμᾶς, εἶμʼ ἐπαινέσας τὸ σόν.

Τεῦκροςἅλις· ἤδη γὰρ πολὺς ἐκτέταταιχρόνος. ἀλλʼ οἱ μὲν κοίλην κάπετονχερσὶ ταχύνατε, τοὶ δʼ ὑψίβατον