ἔχθιστος ἔσται· σοὶ δὲ δρᾶν ἔξεσθʼ ἃ χρῇς.Χορόςὅστις σʼ, Ὀδυσσεῦ, μὴ λέγει γνώμῃ σοφὸνφῦναι, τοιοῦτον ὄντα, μῶρός ἐστʼ ἀνήρ.Ὀδυσσεύς καὶ νῦν γε Τεύκρῳ τἀπὸ τοῦδʼ ἀγγέλλομαι,ὅσον τότʼ ἐχθρὸς ἦ, τοσόνδʼ εἶναι φίλος.καὶ τὸν θανόντα τόνδε συνθάπτειν θέλωκαὶ ξυμπονεῖν καὶ μηδὲν ἐλλείπειν ὅσωνχρὴ τοῖς ἀρίστοις ἀνδράσιν πονεῖν βροτούς.Τεῦκροςἄριστʼ Ὀδυσσεῦ, πάντʼ ἔχω σʼ ἐπαινέσαιλόγοισι, καί μʼ ἔψευσας ἐλπίδος πολύ.τούτῳ γὰρ ὢν ἔχθιστος Ἀργείων ἀνὴρμόνος παρέστης χερσίν, οὐδʼ ἔτλης παρὼνθανόντι τῷδε ζῶν ἐφυβρίσαι μέγα,ὡς ὁ στρατηγὸς οὑπιβρόντητος μολὼναὐτός τε χὠ ξύναιμος ἠθελησάτηνλωβητὸν αὐτὸν ἐκβαλεῖν ταφῆς ἄτερ.