ἄπειμι· καὶ γὰρ αἰσχρόν, εἰ πύθοιτό τιςλόγοις κολάζειν ᾧ βιάζεσθαι πάρα.Τεῦκροςἄφερπέ νυν· κἀμοὶ γὰρ αἴσχιστον κλύεινἀνδρὸς ματαίου φλαῦρʼ ἔπη μυθουμένου.Χορόςἔσται μεγάλης ἔριδός τις ἀγών.ἀλλʼ ὡς δύνασαι, Τεῦκρε, ταχύναςσπεῦσον κοίλην κάπετόν τινʼ ἰδεῖντῷδʼ, ἔνθα βροτοῖς τὸν ἀείμνηστοντάφον εὐρώεντα καθέξει.
Τεῦκροςκαὶ μὴν ἐς αὐτὸν καιρὸν οἵδε πλησίοιπάρεισιν ἀνδρὸς τοῦδε παῖς τε καὶ γυνή,τάφον περιστελοῦντε δυστήνου νεκροῦ.ὦ παῖ, πρόσελθε δεῦρο καὶ σταθεὶς πέλαςἱκέτης ἔφαψαι πατρός, ὅς σʼ ἐγείνατο.θάκει δὲ προστρόπαιος ἐν χεροῖν ἔχωνκόμας ἐμὰς καὶ τῆσδε καὶ σαυτοῦ τρίτου,ἱκτήριον θησαυρόν. εἰ δέ τις στρατοῦβίᾳ σʼ ἀποσπάσειε τοῦδε τοῦ νεκροῦ,κακὸς κακῶς ἄθαπτος ἐκπέσοι χθονός,γένους ἅπαντος ῥίζαν ἐξημημένος,